تو ۱۰ سالگی : ” مامان ، بابا عاشقتونم ”
تو ۱۵ سالگی : ” ولم کنین ”
تو ۲۰ سالگی : ” مامان و بابا همیشه میرن رو اعصابم ”
تو ۲۵ سالگی : ” باید از این خونه بزنم بیرون ”
تو ۳۰ سالگی : ” حق با شما بود ”
تو ۳۵ سالگی : “ میخوام برم خونه پدر و مادرم ”
تو ۴۰ سالگی : ” نمیخوام پدر و مادرم رو از دست بدم ! ”
تو ۷۰ سالگی : ” من حاضرم همه زندگیم رو بدم تا پدر و مادرم الان اینجا باشن . . .
بیاید ازهمین حالا قدر پدرو مادرامونو بدونیم . .

این  پست  فقط  واسه مامانمه

تو ۱۰ سالگی : ” مامان ، بابا عاشقتونم ”
تو ۱۵ سالگی : ” ولم کنین ”
تو ۲۰ سالگی : ” مامان و بابا همیشه میرن رو اعصابم ”
تو ۲۵ سالگی : ” باید از این خونه بزنم بیرون ”
تو ۳۰ سالگی : ” حق با شما بود ”
تو ۳۵ سالگی : “ میخوام برم خونه پدر و مادرم ”
تو ۴۰ سالگی : ” نمیخوام پدر و مادرم رو از دست بدم ! ”
تو ۷۰ سالگی : ” من حاضرم همه زندگیم رو بدم تا پدر و مادرم الان اینجا باشن . . .
بیاید ازهمین حالا قدر پدرو مادرامونو بدونیم . .

مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته تو ، صبوری
مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده تو ، دلواپسی
مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو، بیداری !
مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد !
مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن زنی که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود !
مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن . . .

شراب خواستم...

اعتراضی  وارد نیست  

ختم  جلسه :    حکم  دادگاه  ....

                                                   زندگی اجباری است                                           

                                          باران نبار  من نه  چتر دارم  نه  یار
ادامه مطلب

دلهره باران را هجّی نکن ،
وقت باریدن
چشمی رسوا می شود و
دلی دل تنگ.

گوشواره های قاصدک را
به نسیم بسپار
غَریزه‌ی قاصدک
نگاه مخملی ات را
می برد به شهر

به جنگل که میروی
دلتنگی هایت را مشت مشت
پشت سرت بریز
شاید رد بی قراری ات
راهنمای دل بی قراری شود

پروانه را از شانه ات پر نده
او ، خیال مدام کرم ابریشمی ست
که مهر تو را به دور خود تنیده است

در معرض نسیم نایست
در دور دست ، شاید
کسی
عطر گیسوانت را
ممنوعه نفس بکشد.

باران …باران … باران …
دلهره هایم تمامی ندارد انگار


اگر در راه
مرد تیشه بدستی را دیدی !
هرگز نام اش را نپرس
بی شک…
همه برای تو فرهاد خواهند شد

می دانی …!
هر شب تو را قصه می گویم
ــ برای کودکم
و تو مرا به یاد قصه های هزار و یک شب می اندازی.
باران…
از هزار و یک شب دیگر می ترسم
نکند تو هم تمام شوی.

هر شب در سردی نبودنت
خزیدن خاطره را
در بسترم احساس می کنم
بگذار این تنها قرارمان باشد

باران…
بیا و دورم کن از این بی تو نفس کشیدن
بیا و رهایم کن از این غریبی هزار و یکساله
همه تو را نفس کشیده ام اما
هنوز کم می آورمت وقتی
بوی کافور خفه ام می کند.

هی … هی … هی ،باران ام
من آهنگسازی را میشناسم که
صدای باران را نوشت و مرد
و نوازنده ایی که آن را نواخت و تب کرد
و شنونده ایی که آن را شنید و گریست.
اختیار با من بود
من تو را انتخاب کردم …
تو را نوشتم …
تو را نواختم …
تو را گریستم …
و من با تو که نه …،
بی تو مردم باران.

هوا همیشه بارانی است ///

از وقتی تو رفتی !

خورشید هم به خاطره های پیوسته ...

انتظار و تنهایی !

تکرار ساده ای از زندگی بدون تو با خاطرات

باز هوا ابری شد !

انگار باران می بارد ....

باران ....

باران ....

هر وقت که دلم برایت تنگ می شود

میروم جایی دور ... و پشت ابرها میگریم ....

پس هر وقت باران آمد

بدان که دلم برایت تنگ است ...!!!